In nieuwsbrief 2 van december 2011 besteedde ik al aandacht aan het verschijnsel dat het steeds vaker gebruikelijk is om standaardclausules uit Angelsaksische landen op te nemen in overeenkomsten. Er werd toen ook al aangegeven dat dit niet zonder risico is. Standaardclausules kunnen makkelijk zijn om van tevoren bepaalde onderdelen van de overeenkomst duidelijk neer te leggen. Zo kun je voorkomen dat bij een geschil het Haviltex-criterium er voor zorgt dat er een andere uitleg aan de overeenkomst wordt gegeven dan aanvankelijk beoogd.

Het probleem is dat de standaardclausules vaak in Engelse vorm worden gecopypasted in Nederlandse overeenkomsten. Er wordt dan niet bezien of de bewoordingen wel in lijn zijn met de rest van de overeenkomst en de Nederlandse wet. Dat kan rampzalige gevolgen hebben voor degene die zich dan op een dergelijke clausule beroept. Bij de Hoge Raad diende een cassatieberoep over een dergelijke zaak met vervelende gevolgen voor de gebruiker.

De zaak:
Partijen hebben een geschil over de hoogte van een vergoeding die eerder in de onderhandelingen was besproken. Helaas voor de eiser was er een entire agreement clausule opgenomen in de uiteindelijke overeenkomst. Deze heeft als eigenschap dat hij in plaats treedt van alle eerdere afspraken. Het gevolg was dat het Hof bepaalde dat een al eerder ontvangen vergoeding moest worden terugbetaald omdat de uiteindelijke overeenkomst niets zei over een te ontvangen vergoeding. De eiser was dus minder dan blij met deze uitkomst. Cassatie bij de Raad volgde.

Conclusie Advocaat-Generaal:
De Advocaat-Generaal concludeert dat het Hof niet onbegrijpelijk of onvoldoende heeft gemotiveerd. Wel heeft het hof in strijd met artikel 24 Rv de feitelijke grondslag aangevuld, omdat het in zijn oordeel een feitelijk element heeft betrokken wat partijen niet aan hun vordering of verweer ten grondslag hebben gelegd. Dit kan echter in cassatie niet worden getoetst omdat het gaat om overwegingen van feitelijke aard. De AG concludeert derhalve tot verwerping van het beroep.

Oordeel HR:
De Hoge Raad volgt de conclusie van de Advocaat-Generaal en stelt dat de in het middel gestelde klachten niet tot cassatie kunnen leiden. De zaak wordt vervolgens richting archief gedirigeerd met toepassing van art. 81 RO.

Conclusie:
Dit is een uitstekend voorbeeld waarom je voorzichtig moet zijn met het opnemen van standaardclausules in contracten. In dit geval pakte het voor de eiser extra slecht uit. Hij kreeg niet alleen te horen dat hij geen hogere vergoeding zou krijgen, hij moest zelfs de vergoeding die hij eerder al had gekregen inleveren.

Standaardclausules kunnen zonder meer nuttig zijn om overeenkomsten in te kaderen zodat je niet wordt geconfronteerd met Haviltex. Je moet alleen wel even opletten of de standaardclausule daadwerkelijk het effect geeft wat je beoogt. Het verstandigste daarvoor is om het toch op zijn minst door een gekwalificeerd iemand naar correct juridisch Nederlands om te laten zetten. De gevolgen kunnen anders minder dan grappig zijn.

Bron:
LJN: BU7250, Hoge Raad

Comments closed.